AFTER DARK

Canto estou disfrutando coa lectura da obra de Murakami, en concreto coa novela after dark. Resúltame moi completa. Desde a forma de narrar, por exemplo contén comparacións e símiles de grande fermosura e delicadeza, sutiles e moi ilustrativos: " Al igual que la luz de la luna baña un prado desierto, la brillante pantalla ilumina el interior de la estancia" (pp. 96). Ou o feito de falar da débil e fráxil liña que separa o mundo do legal, do correcto... do mundo do socialmente inaceptado: "Y empecé a pensar de la siguiente forma. Que es posible que no exista un muro que separe ambos mundos. Y que, en caso de que exista, quizá sólo sea un endeble tabique de cartón. Y que, en el instante en que te apoyes casualmente en él, puede que se hunda y te caigas al otro lado. O quizás es que el otro lado ya se ha introducido a hurtadillas en nuestro interior, aunque nosotros no seamos conscientes de ello. Ésta es la sensación que empecé a tener. Aunque resulta muy difícil tradurcirla en palabras". (pp 105)

E un momento que me gustou especialmente foi cando Takahashi lle describe a Mari o que significa crear:

"Imagínate que eres capaz de sentir la música muy dentro de ti y que eso afecta de alguna manera a tu cuerpo, que tiene la necesidad de moverse todo el rato, e imagínate que, al mismo tiempo, afecta de igual manera a las personas que están escuchando tu música. Es crear estado de comunión. Supongo." (pp 101)

A versión que estou a manexar é a edición do Círculo de Lectores do ano 2008.

E para acompañar a lectura do artigo, algo de música, tan importante na obra:

ANIMÁDEVOS, E DISFRUTADE DESTE AUTOR E DA SÚA OBRA.

RELENDO A LORCA

Nestes tempos nos que rexorden homofobias durmidas (pensei que xa esquecidas), a ansia de ler máis a Lorca polo miúdo, lévame nun principio aos seus poemas galegos.

MADRIGAL Á CIBDÁ DE SANTIAGO


Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entenebrecido ao sol.


Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e sono
cobren a valdeira lúa.


Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.


Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
ágoa de mañán anterga
trema no meu corazón.


Seis poemas galegos (1932-1934), Federico García Lorca

http://hablandorepublica.blogspot.com.es
http://hablandorepublica.blogspot.com.es/2012/04/federico-garcia-lorca-el-gran.html

A choiva que estes días nos acompaña xenerosamente e que está a revivir o campo. Os días de primavera están bañados por unha choiva xenerosa, esperada, desexada. A choiva que cae sobre a pedra galega e todo cheira a seixo mollado. Arrecendos de primavera.

TASHAKI MIYAKI

PARA SABER MÁIS: http://universalwax.net/2012/03/15/tashaki-miyaki-listenwatch/

OLGA NOVO, Cráter e outros poetas

Podedes escoitar á poeta Olga Novo falando do seu novo libro, Cráter.
Unha das mellores poetas galegas na actualidade. A súa poesía nunca deixa indiferente ao lector. Verba contundente, varuda, forte... e, sobre todo, da terra, desa terra e da parte da nosa Terra en perigo de extinción. A Galicia rural.
Xa me tarda lelo.
A partir do minuto 11:30 aproximadamente.


Máis información no enlace http://firgoastoxosoutos.blogspot.com/2012/03/olga-novo-presenta-o-xoves-o-seu-ultimo.html?spref=tw

Leoš Janáček

Leoš Janáček foi un compositor checo (1854-1928)
Estudou música no conservatorio de Berlín.
Desempeñou o cargo de organista en Brno.
Foi profesor do conservatorio de Praga.
Ao seu período de madurez pertencen as súas mellores obras para piano, obras de cámara, a Misa Glagolítica ou a Sinfonietta.
Tamén recolleu cancións populares eslavas.
Hoxe é considerado un dos grandes renovadores da ópera do século XX.
A SINFONIETTA é unha obra para  grande orquestra, expresiva e festiva. Está adicada ás forzas armadas checoslovacas, e o autor dixo que pretendía expresar "o home contemporáneo libre, a súa beleza espiritual e alegría, a súa forza, coraxe e determinación para loitar pola vitoria".
Esta peza é de grande importancia en 1Q84, a novela do escritor xaponés Haruki Murakami.
A obra foi estreada en Praga o 26 de xuño de 1926.
Tipicamente dura entre vinte e vinte e cinco minutos.


Fonte de información: http://es.wikipedia.org/wiki/Leo%C5%A1_Jan%C3%A1%C4%8Dek

1Q84, HARUKI MURAKAMI

A radio do taxi estaba sintonizada cun canal de música clásica en FM. A obra, a Sinfonietta de Janácek. Seguramente non é a música máis axeitada para escoitar dentro dun taxi retido no medio dun atasco. O condutor do vehículo tampouco parecía prestar especial atención. O home, de mediana idade, só permanecía fitando para a inmensa fila de coches que sen interrupción se estendía ante el, calado, coma cando un mariñeiro veterano presaxia dende a proa o choque das correntes no océano. Aomame, ben recostada no asento traseiro, estaba a escoitar a música cos ollos lixeiramente pechados.


1Q84, Haruki Murakami




Así comeza a obra de Murakami. Ao ler o comezo busco no Youtube e así podo pórlle banda sonora en directo. 
Promete. Un bo comezo. A protagonista dentro dun taxi e pensando no seu nome, Aomame (guisante) e xogando co seu significado, un toque de humor e de orixinalidade que engancha na lectura.

JOSÉ ÁNGEL VALENTE

Cuello

La blanca anatomía de tu cuello.

Subí a la transparencia.

                                    Tallo

de soberana luz,

                           tu cuello.

Podría estar exento,

ser sólo así en la naturaleza,

tallo de una cabeza no existente.

Cuello.

            Tallo de luz.

                                   Exento.

Para inventar de nuevo tu mirada

y tu realidad.

Para soñar de nuevo el mismo sueño.

Mandorla, José Ángel Valente

Que a persoa amada perda a cabeza, para ter que atopala de novo. Que fermoso. Reiniciar constantemente o amor. Co fermosos que son os primeiros momentos, merece a pena soñar de novo o mesmo soño. Volver sentir a sorpresa dunha ollada... esa ollada coa que nos namoraron... que fermoso sería.